Filleborn Daniel (1841–1904), śpiewak operowy, syn Józefa. Ur. w Warszawie 7 XI. Śpiewu uczył się u Jana Quattriniego. Debiut jego odbył się 3 VII 1862 r. w roli tytułowej w op. Flotowa »Aleksander Stradella«. Wkrótce wyjechał do Mediolanu, gdzie kształcił się u sławnego nauczyciela śpiewu Franciszka Lampertiego. Po powrocie do Warszawy zaczął wybijać się na czoło zespołu opery warszawskiej i jako tenor liryczny po ustąpieniu ze sceny Dobrskiego począwszy od r. 1866 stopniowo obejmował po nim role. Z czasem przerzucił się częściowo do ról bohaterskich, nadwerężając tem swój wyjątkowo piękny, ale niezbyt silny głos. Po kilkunastu latach zaczął się jako artysta zaniedbywać. Zarówno lekceważący stosunek do sztuki, jak i niewątpliwie utrata głosu skłoniły prezesa Dyrekcji Teatrów Rządowych do udzielenia mu z dniem 13 XII 1882 dymisji. Ostatni raz wystąpił 18 VII t. r. w roli Don Ottavia w op. Mozarta »Don Juan«. Zmarł F. 3 VI 1904 w Marcelinie, pochowany w Warszawie na cmentarzu powązkowskim.

Repertuar F. obejmował wszystkie partie tenora lirycznego w operach, wystawianych w owym czasie na scenie warszawskiej. W polskim repertuarze »był jednym z najlepszych wykonawców partii Jontka w »Halce«, po której pozostawił świetną a trwałą tradycję«. Właściwości jego talentu i znaczenie dla historii polskiej opery najlepiej scharakteryzował Aleksander Poliński.

Jego młodszy brat Kazimierz (ur. w 1853, † 12 III 1888 w Warszawie) poświęcił się również karierze artystycznej, rozpocząwszy ją w r. 1873 w Lublinie za dyrekcji Grabińskiego. Od 13 I 1875 przez krótki czas był chórzystą w operze warszawskiej, po czym powrócił na prowincję, śpiewając tam partie tenorowe w operach i operetkach. W ll. 1877–80 miał własne towarzystwo, z którym dwukrotnie zjeżdżał na lato do Warszawy.

»Kurjer Warsz.« 1904 nr 152 (dosłowny przedruk artykułu Al. Polińskiego z »W. Enc. Illustr.«). Materiały rękopiśmienne w posiadaniu Stanisława Dąbrowskiego i autora.

Mieczysław Rulikowski